Mount Washington i pierwsze kolory Indian Summer

Mount Washington zaczyna rozmowę z kierowcą jeszcze zanim człowiek zdąży wrzucić pierwszy bieg. Wielka tablica informuje mniej więcej, że droga jest stroma, wąska, nie ma barierek, a jeśli boisz się wysokości, to może jednak zastanów się nad swoim życiem. Amerykanie potrafią ostrzegać uprzejmie, ale dość skutecznie. Wjechaliśmy.

I prawdę mówiąc, sam wjazd Mt. Washington Auto Road okazał się znacznie bardziej komfortowy, niż sugerowała tablica. Droga ma 7,6 mili i istnieje od 1861 roku, kiedy zamiast SUV-ów jechały tędy specjalne konne wozy. Dziś samochodem jedzie się całkiem spokojnie, choć na ostatnich kilometrach uszy zaczynają przypominać, że jednak nie jesteśmy nad Bałtykiem. Sama Auto Road pozostaje drogą prywatną i pieszych na nią się nie wpuszcza – na szczyt piechotą idzie się szlakami. 

Mount Washington ma 1917 metrów. Czyli dla Polaka ciekawostka: jest tylko około 70 metrów niższy od Kasprowego Wierchu i 22 metry wyższy od Giewontu. Człowiek spodziewa się więc czegoś znajomego, a dostaje zupełnie inną górę. Znacznie surowszą, wystawioną na wiatr i pogodę, która potrafi zmienić zdanie szybciej niż człowiek plan podróży.

W 1934 roku zmierzono tutaj wiatr 237 mph, czyli około 381 km/h. Przez dziesięciolecia był to światowy rekord prędkości wiatru zmierzonego przy powierzchni ziemi przez człowieka. Patrząc na budynki przytwierdzone do skał, człowiek zaczyna rozumieć, że nie chodziło o przeciąg.

Na szczyt można też wjechać kolejką. I nie byle jaką. Mount Washington Cog Railway, uruchomiona w 1869 roku, była pierwszą na świecie kolejką zębatą stworzoną do wspinania się na górę. Jej pomysłodawca Sylvester Marsh niemal zginął wcześniej podczas wejścia na Mount Washington i doszedł do praktycznego wniosku, że skoro góra nie chce współpracować z człowiekiem, to trzeba zbudować maszynę, która sobie z nią poradzi. Mechanizm koła zębatego i zębatej szyny robi to do dzisiaj. Sama kolej pozostaje w prywatnych rękach; obecnie kontroluje ją rodzina Presby, związana z nią od lat 80. XX wieku. 

Gdzieś obok przebiega też Appalachian Trail , około 2200 mil marszu przez 14 stanów. Dla ludzi, którzy uważają, że 10 tysięcy kroków dziennie to ambitny plan treningowy, Ameryka ma więc przygotowaną wersję rozszerzoną: mniej więcej pięć milionów kroków.

Widoki ze szczytu wynagradzają wszystko. Góry ciągną się po horyzont, lasy wyglądają jak zielone morze, a człowiek przez chwilę zaczyna rozumieć, dlaczego mieszkańcy Nowej Anglii potrafią mówić o swoich górach z takim nabożeństwem.

Potem zeszliśmy na ziemię w najbardziej amerykański z możliwych sposobów…lunchem w lokalnym barze razem z prawdziwymi kierowcami wielkich amerykańskich ciężarówek. Flanelowe koszule, czapki, kawa dolewana bez pytania i ludzie wyglądający tak, jakby właśnie przywieźli pół New Hampshire z Kanady. Zdjęcia nie zrobiłem. Uznałem, że istnieje cienka granica między reportażem podróżniczym a dostaniem w ryło.

A potem pięć godzin jazdy przez White Mountains. I właśnie tutaj po raz pierwszy pojawiło się coś, na co czekaliśmy: Indian Summer zaczyna się bardzo nieśmiało. Jeszcze dominuje zieleń, ale pojedyncze klony już przechodzą w czerwienie i pomarańcze. Za kilka tygodni te góry eksplodują kolorami. My trafiliśmy na moment, kiedy natura dopiero wyciąga farby z pudełka.

Boston zostawiliśmy za sobą. I trochę szkoda. To jedno z tych miast, które zamiast odhaczyć na liście, człowiek zabiera ze sobą dalej. Ale jedziemy w głąb Nowej Anglii i stanu Nowy Jork, w stronę Hudson Valley. Przed nami winnice, farmy, małe miasteczka i kilka miejsc, które chcemy zobaczyć bez większego planu.

Ktoś zdążył nam też sprzedać historię o muzeum sztuki, które ma być „drugie po Luwrze”. Brzmi na tyle imponująco, że wymaga osobistej kontroli.

Ale na dzisiaj wystarczy.

Jesteśmy już na naszej farmie w okolicach Hudson Valley. Drewno, cisza, las za oknem i pierwsze jesienne kolory. Po Mount Washingtonu i pięciu godzinach jazdy to całkiem dobre zakończenie dnia.

Dodaj komentarz

O nasAbout us

Jesteśmy rodzinną redakcją. Nasi redaktorzy mieszkają i pracują w Polsce, Wielkiej Brytanii i USA. Łączy nas uważne patrzenie na świat w czasach, gdy zmienia się on szybciej niż zdążamy go opisać. Obserwujemy. Wymieniamy się wiedzą. Piszemy bez agendy i bez reklam bo ten blog nigdy nie był o zarabianiu. Jest o rozumieniu.We are a family editorial team. Our editors live and work in Poland, the United Kingdom and the USA. What connects us is paying close attention to the world at a time when it changes faster than we can describe it. We observe. We share what we know. We write with no agenda and no ads, because this blog was never about making money. It is about understanding.

Oglądaj nasz kanał na YouTubeWatch our YouTube channel
Redakcja Mefromeurope / The Mefromeurope editorial team
Śledź nas na InstagramieFollow us on Instagram Śledź nas na XFollow us on X

SzukajSearch

Uchwycone w drodzeCaptured on the road