Mount Washington zaczyna rozmowę z kierowcą jeszcze zanim człowiek zdąży wrzucić pierwszy bieg. Wielka tablica informuje mniej więcej, że droga jest stroma, wąska, nie ma barierek, a jeśli boisz się wysokości, to może jednak zastanów się nad swoim życiem. Amerykanie potrafią ostrzegać uprzejmie, ale dość skutecznie. Wjechaliśmy.

I prawdę mówiąc, sam wjazd Mt. Washington Auto Road okazał się znacznie bardziej komfortowy, niż sugerowała tablica. Droga ma 7,6 mili i istnieje od 1861 roku, kiedy zamiast SUV-ów jechały tędy specjalne konne wozy. Dziś samochodem jedzie się całkiem spokojnie, choć na ostatnich kilometrach uszy zaczynają przypominać, że jednak nie jesteśmy nad Bałtykiem. Sama Auto Road pozostaje drogą prywatną i pieszych na nią się nie wpuszcza – na szczyt piechotą idzie się szlakami.

Mount Washington ma 1917 metrów. Czyli dla Polaka ciekawostka: jest tylko około 70 metrów niższy od Kasprowego Wierchu i 22 metry wyższy od Giewontu. Człowiek spodziewa się więc czegoś znajomego, a dostaje zupełnie inną górę. Znacznie surowszą, wystawioną na wiatr i pogodę, która potrafi zmienić zdanie szybciej niż człowiek plan podróży.

W 1934 roku zmierzono tutaj wiatr 237 mph, czyli około 381 km/h. Przez dziesięciolecia był to światowy rekord prędkości wiatru zmierzonego przy powierzchni ziemi przez człowieka. Patrząc na budynki przytwierdzone do skał, człowiek zaczyna rozumieć, że nie chodziło o przeciąg.

Na szczyt można też wjechać kolejką. I nie byle jaką. Mount Washington Cog Railway, uruchomiona w 1869 roku, była pierwszą na świecie kolejką zębatą stworzoną do wspinania się na górę. Jej pomysłodawca Sylvester Marsh niemal zginął wcześniej podczas wejścia na Mount Washington i doszedł do praktycznego wniosku, że skoro góra nie chce współpracować z człowiekiem, to trzeba zbudować maszynę, która sobie z nią poradzi. Mechanizm koła zębatego i zębatej szyny robi to do dzisiaj. Sama kolej pozostaje w prywatnych rękach; obecnie kontroluje ją rodzina Presby, związana z nią od lat 80. XX wieku.

Gdzieś obok przebiega też Appalachian Trail , około 2200 mil marszu przez 14 stanów. Dla ludzi, którzy uważają, że 10 tysięcy kroków dziennie to ambitny plan treningowy, Ameryka ma więc przygotowaną wersję rozszerzoną: mniej więcej pięć milionów kroków.

Widoki ze szczytu wynagradzają wszystko. Góry ciągną się po horyzont, lasy wyglądają jak zielone morze, a człowiek przez chwilę zaczyna rozumieć, dlaczego mieszkańcy Nowej Anglii potrafią mówić o swoich górach z takim nabożeństwem.
Potem zeszliśmy na ziemię w najbardziej amerykański z możliwych sposobów…lunchem w lokalnym barze razem z prawdziwymi kierowcami wielkich amerykańskich ciężarówek. Flanelowe koszule, czapki, kawa dolewana bez pytania i ludzie wyglądający tak, jakby właśnie przywieźli pół New Hampshire z Kanady. Zdjęcia nie zrobiłem. Uznałem, że istnieje cienka granica między reportażem podróżniczym a dostaniem w ryło.
A potem pięć godzin jazdy przez White Mountains. I właśnie tutaj po raz pierwszy pojawiło się coś, na co czekaliśmy: Indian Summer zaczyna się bardzo nieśmiało. Jeszcze dominuje zieleń, ale pojedyncze klony już przechodzą w czerwienie i pomarańcze. Za kilka tygodni te góry eksplodują kolorami. My trafiliśmy na moment, kiedy natura dopiero wyciąga farby z pudełka.
Boston zostawiliśmy za sobą. I trochę szkoda. To jedno z tych miast, które zamiast odhaczyć na liście, człowiek zabiera ze sobą dalej. Ale jedziemy w głąb Nowej Anglii i stanu Nowy Jork, w stronę Hudson Valley. Przed nami winnice, farmy, małe miasteczka i kilka miejsc, które chcemy zobaczyć bez większego planu.
Ktoś zdążył nam też sprzedać historię o muzeum sztuki, które ma być „drugie po Luwrze”. Brzmi na tyle imponująco, że wymaga osobistej kontroli.
Ale na dzisiaj wystarczy.
Jesteśmy już na naszej farmie w okolicach Hudson Valley. Drewno, cisza, las za oknem i pierwsze jesienne kolory. Po Mount Washingtonu i pięciu godzinach jazdy to całkiem dobre zakończenie dnia.




























































Dodaj komentarz