Podróż niestety zaczyna wchodzić w tę fazę, w której człowiek coraz częściej mówi „ostatni raz”, „jeszcze tylko to” i „przecież mamy miejsce w walizce”. To ostatnie jest oczywiście najbardziej niebezpieczne. Skoro za chwilę wracamy do Europy, trzeba było wykonać rytuał pożegnalny ze Stanami Zjednoczonymi, czyli shopping.
Trafiliśmy do jakiegoś Premium Outlets i w ten sposób znaczną część dnia spędziłem w miejscu, którego żaden przewodnik po Nowej Anglii nie wymienia jako atrakcji turystycznej, a które z lat doświadczeń znam bardzo dobrze: pod przebieralnią.


ONA wchodziła z kolejnymi rzeczami, ja siedziałem i wykonywałem niezwykle odpowiedzialną funkcję niezależnego audytora. „Tak”. „Nie”. „To lepsze”. „Tamto było lepsze”. „Weź oba”. To ostatnie chyba jednak nie przeszło mi przez gardło. Po kilku godzinach człowiek zaczyna rozumieć, dlaczego w outletach są ławki. One nie są dla klientów. One są dla mężów, którzy po trzeciej godzinie tracą już nie tylko wolę walki, ale również zdolność odróżniania granatu od czerni. I kolejny bardzo amerykański detal, specjalne zniżki dla żołnierzy i ich rodzin po okazaniu wojskowego ID. Niewielka rzecz, ale pokazuje coś, co w USA widać regularnie , mundur daje nie tylko społeczne uznanie, ale często również całkiem konkretne przywileje.

Potem Hudson.
I tu nastąpiła całkowita zmiana dekoracji. Z outletu przenieśliśmy się do małego miasta nad wielką rzeką. Główna ulica Warren Street wygląda trochę tak, jakby ktoś zebrał kilka różnych epok Ameryki, ustawił je w jednym szeregu i zabronił burzyć. Ceglane kamienice, drewniane fasady, galerie, antyki, restauracje i trochę lokali, które najwyraźniej nadal czekają na człowieka z Brooklynu z brodą, laptopem i budżetem większym niż zdrowy rozsądek.

Hudson kiedyś żyło z portu, żeglugi i przemysłu. Dziś żyje coraz bardziej z Nowego Jorku. W piątek przyjeżdżają białe kołnierzyki z Brooklynu i Manhattanu, odkładają laptopy, zakładają weekendowe swetry i zaczynają szukać „autentyczności”. A autentyczność, jak wiadomo, jest szczególnie atrakcyjna wtedy, gdy można ją kupić w XIX-wiecznej kamienicy za cenę, która jeszcze kilka lat temu starczyłaby na kilka wizyt u miejscowego dentysty. Czyli drogo , ale bez przesady.

Schemat jest prosty. Najpierw pojawia się kawiarnia z kawą za osiem dolarów, potem galeria, potem sklep z antykami, później restauracja z menu, którego połowę trzeba googlować, a na końcu ceny nieruchomości strzelają tak, jakby właśnie odkryto tu złoża ropy.
I nagle człowiek patrzy na trochę zaniedbany dom z odpadającą farbą i myśli, że to uroczy potencjał inwestycyjny. To znak, że Nowy Jork jest już blisko.
W samym Hudson warto jeszcze zajrzeć pod dawny Hudson Opera House z 1855 roku, dziś funkcjonujący jako Hudson Hall. To jeden z tych budynków, które przypominają, że Ameryka jednak ma historię, tylko trzeba czasem zejść z autostrady i jej poszukać. Stary ratusz, sala widowiskowa, trochę elegancji z czasów, kiedy wieczorna rozrywka nie polegała jeszcze na przewijaniu telefonu.

Jest też sama rzeka Hudson. Szeroka, spokojna i naprawdę piękna. Patrzy się na nią z dużą przyjemnością, wiedząc, że płynie dokładnie tam, gdzie jutro pojedziemy my. Na Manhattan. A może właśnie stamtąd płynie ? Do sprawdzenia …

Wieczorem jeszcze prawie kino. Mahaiwe Performing Arts Center wyglądało świetnie: stary neon, czerwone światło, amerykański klimat jak z filmu. I na tym właściwie poprzestaliśmy. Po całym dniu zakupów sam fakt, że podeszliśmy pod kino, można uznać za wystarczający wysiłek intelektualny.

Tak kończy się kolejny dzień naszej amerykańskiej podróży. Trochę shoppingu, trochę historii, trochę nieruchomości napompowanych brooklyńskim pieniądzem, trochę wielkiej rzeki i trochę kina bez kina.
A jutro Hudson doprowadzi nas do Nowego Jorku. Myślę, że to całkiem elegancki sposób na wejście w ostatni rozdział tej podróży.



























































Dodaj komentarz