Są takie dni w podróży, kiedy nie trzeba zaliczać dziesięciu atrakcji. Wystarczy jechać przed siebie, zatrzymywać się tam, gdzie coś wygląda interesująco, i pozwolić, żeby historia sama weszła w kadr. Dzisiejszy dzień w Maine był właśnie taki.
Zaczęliśmy od Portland Head Light w Cape Elizabeth. Biała latarnia, granatowy Atlantyk, skały, dom latarnika z czerwonym dachem. Wszystko wygląda tak, jakby ktoś zamówił u scenografa „idealną Nową Anglię”. Tyle że to nie scenografia. Latarnia zaczęła świecić w 1791 roku i należy do najstarszych w Stanach Zjednoczonych. Jej początki sięgają pierwszych lat młodej amerykańskiej republiki i czasów prezydentury George’a Washingtona.

Zanim jednak zajęliśmy się historią, trzeba było zaparkować. Wspólnie z mniej więcej połową zwiedzających usiłowaliśmy zapłacić. Jedni analogowo, inni cyfrowo. Karty, telefony, automaty, aplikacje. Każdy próbował czegoś innego i nikomu się nie udawało. Po pewnym czasie zaczynasz podejrzewać awarię automatu, własną kartę albo cały amerykański system bankowy. W końcu rozwiązaliśmy zagadkę: dzisiaj parking był za darmo. W Ameryce. Za darmo. To już samo w sobie było powodem do świętowania.
Patrząc na latarnię, pomyślałem oczywiście o Świnoujściu. Portland Head Light zaczęła działać w 1791 roku, świnoujska w 1857. Amerykanie byli więc pierwsi, ale Świnoujście postanowiło nadrobić opóźnienie rozmiarem. Portland Head Light ma około 31 metrów wysokości, nasza około 68 metrów. Jest najwyższą latarnią morską w Polsce i jedną z najwyższych tradycyjnych latarni murowanych na świecie. Ta w Maine stoi na skalistym cyplu nad otwartym Atlantykiem, świnoujska wyrasta nad portem i ujściem Świny, bardziej monumentalna, przemysłowa, bałtycka. Dwa zupełnie inne krajobrazy, ale dokładnie ta sama funkcja: doprowadzić statek bezpiecznie do portu. 1791 kontra 1857, Atlantyk kontra Bałtyk, 31 metrów kontra 68. Amerykanie mają starszą latarnię i zrobili z niej ikonę Maine. My mamy ponad dwa razy wyższą i chyba nie zawsze zdajemy sobie sprawę, jaki wyjątkowy obiekt stoi w Świnoujściu, a gazoport odciął nawet dojście.

Potem ruszyliśmy na północ, do Brunswick. To jedno z tych amerykańskich miasteczek, które można przejechać w kilka minut i uznać, że właściwie niczego tam nie ma. Tymczasem trochę jest. Miasto powstało w XVIII wieku, a jego nazwa prowadzi nas prosto do Europy. Brunswick to angielska forma niemieckiego Braunschweig, związana z epoką dynastii hanowerskiej. Mały kawałek niemieckiej i brytyjskiej historii w środku Maine.

Najważniejszy jest jednak Bowdoin College, założony w 1794 roku, kiedy Maine było jeszcze częścią Massachusetts. Dzisiaj to jedna z najbardziej selektywnych liberal arts colleges w USA. Dostaje się tylko niewielka część kandydatów, więc najpierw bardzo trudno tutaj wejść. Po spacerze po Brunswick doszedłem jednak do wniosku, że kiedy człowiek już się dostanie, jeszcze trudniej musi mu być stąd wyjechać. Nie dlatego, że college jest zły. Wręcz przeciwnie. Po prostu zacząłem się zastanawiać, co student może tutaj robić poza studiowaniem. Jest piękny kampus, są drzewa, główna ulica, kilka restauracji i kawa. Można pójść na kawę. Można wrócić z kawy. A potem właściwie można znowu zacząć się uczyć. Nie ma wielkiego miasta, tysięcy atrakcji i miliona sposobów na skuteczne zmarnowanie popołudnia. Mam więc własną, całkowicie nienaukową teorię… absolwenci Bowdoin muszą należeć do najmądrzejszych studentów Ameryki. Nie mają innego wyjścia. Tutaj można się przede wszystkim uczyć.
Oczywiście trochę przesadzam, bo życie studenckie istnieje, sport odgrywa dużą rolę, a samo Maine daje mnóstwo możliwości spędzania czasu na zewnątrz. Ale otoczenie rzeczywiście sprzyja koncentracji. Niewielkie miasteczko, kampus i bardzo dobrzy studenci zebrani w jednym miejscu tworzą środowisko zdecydowanie bardziej sprzyjające książkom niż rozpraszaniu uwagi.
W Brunswick mieszkała również Harriet Beecher Stowe. To tutaj, gdy jej mąż wykładał w Bowdoin, pracowała nad „Chatą wuja Toma”.

Dzień zakończyliśmy na Popham Beach. Po latarni, historii i college’u nagle zostaje tylko szeroka plaża i Atlantyk. I jeszcze jedna rzecz, która mnie rozbawiła… publiczny dozownik z darmowym kremem przeciwsłonecznym. „Free sunscreen available here”.

Podchodzisz, bierzesz krem i idziesz na plażę. Ale najpierw wjazd do parku za 20 USD, a potem niby darmowy krem. Dwa razy jednego dnia coś za darmo w Ameryce. Zaczynaliśmy się zastanawiać, czy nie wykorzystaliśmy całego limitu szczęścia na tę podróż.
I chyba właśnie za takie dni lubię podróżowanie po Nowej Anglii. Nie było jednego wielkiego celu. Była latarnia z czasów George’a Washingtona, niespodziewane porównanie ze Świnoujściem, Brunswick z kawałkiem Hanoweru w nazwie, college, do którego trudno się dostać i w którym, jak podejrzewam, z braku rozpraszaczy można stać się bardzo mądrym człowiekiem, a na koniec Atlantyk. Czasami nie trzeba szukać wielkich atrakcji za każdym zakrętem. Wystarczy skręcić i zobaczyć, co tam jest.




























































Dodaj komentarz