Stellenbosch to dwa skojarzenia – Harvard dla Afryki, bo to miasto uniwersyteckie, 1/4 mieszkańców to studenci oraz centrum przemysłu winiarskiego. Mogę sobie spokojnie wyobrazić, że w jakimś sensie te dwa skojarzenia żyją w symbiozie a nawet w świetnej czasami komitywie.

Ale wszystko po kolei. Cierpliwości. Rano, w zasadzie raniutko, podjechaliśmy do zaprzyjaźnionej farmy zobaczyć, jak rosną nasze wełniane merynoskie sweterki. Otóż melduję, że wszystko w najlepszym porządku. Pięknie się rozmnażają i zdrowo rosną.

Farma prowadzi także szeroko zakrojony projekt opieki nad żółwiami miniaturowymi, wybaczcie, jeśli nie nazwę ich dokładnie. Są rzeczywiście miniaturowe, a w porównaniu z tymi z Zanzibaru, to w zasadzie mróweczka o średnicy 10 cm.

Po drugiej stronie farmy spokojnie wypasają się krówki i byczki w cenie 10 tys USD za sztukę, które po przejściu pewnego łańcucha logistycznego i trafiając na stoły restauracji w Afryce i Europy potrafią uzyskać 400% marży. Niestety od pewnego momentu wspomnianego łańcucha, ich świadomość własnej wartości jest juz , ze tak powiem, wyłączona…

Aby taką marzę wyhodować trzeba mieć przestrzeń, tak jak w tym przypadku około 7 tys hektarów i nieco czasu, bo rodzina Parkerów pracowała nad tym efektem od 1937 roku …

Ok, zapatrzeni jednym okiem w nasza dzisiejszą kolację, drugim błądzimy już po mapie chcąc dojechać do Stellenbosch. Wyprawa zabrała nam zaledwie 50 minut, ale znaleźliśmy się w kolejnym nowym świecie oferowanym przez Western Cape.

100 tysięcy mieszkańców żyje w cieniu wielkiego Kapsztadu mając codziennie wybór między bycia wielkomiejskim urbi lub country side leniwcem. Stellenbosch oferuje obie opcje.

Mały lunch, a potem powrót na naszą farmę na pożegnanie z Afryką (na krótki czas) bo jutro wyjeżdżamy, o czym SMS z Lufthansy bezlitośnie nam przypomniał. Przypomniał, że wszystko ma niestety swój koniec. A może koniec to kolejny początek ? Zobaczymy wkrótce, dokąd nas nogi czy skrzydła poniosą …