Mefromkowi udało się namówić rodzinkę do odwiedzin Karpacza. Byli tam kilka lat temu na wieczorze country z Korneliuszem Pacudą, ale kilka lat w kalendarzu nastolatków, oznacza zmianę pokoleniową. Krótko mówiąc, dzieciaki nic nie pamiętały. Ukrytym celem Mefroma było wejście na Śnieżkę.
I prawie by się udało, gdyby nie zbitka nieoczekiwanych zdarzeń. Do Karpacza doturlali się wczesnym popołudniem i wtym samym czasie Stwórca znów postarał się dostrzec naszego bohatera, zrzucając na niego i na szlak na Śnieżkę hektolitry orzeźwiającego deszczu. Każde orzeźwienie po kilku godzinach może stać się przyczyną frustracji. Także i w tym przypadku. Mefrom uświadomił sobie, że nie tylko na kilku najbliższych kilometrach kwadratowych, ale także na jego garderobie trudno byłoby znaleźć jakąś suchą część, która nie poddała się woli Stwórcy i zdecydował, że dalszy marsz na Śnieżkę byłby nieco nieestetyczny. No bo jakże wyglądałaby ta wędrowna trupa, wymięta i przemoczona do suchej nitki. Bardzo, ale to bardzo nieprofesjonalnie.
Dodajmy jednak, że na szlaku na Śnieżkę można spotkać wyjątkowo profesjonalnych wędrowców, jak ten, którego udało się uchwycić. Krok za krokiem, rolka za rolką zdobywał coraz większy szacunek Mefroma.
Na szczęście, zanim plany wdarcia się na Ścieżkę zdominowały zbiorową wyobraźnię rodzinki Mefroma, szlak poprowadził do schroniska „Samotnia”. A tam, jakby czas stanął w miejscu. Mefrom przyglądał się temu uroczyskowi od połowy lat 70tych i nic nie wskazywało na to, że zmieniające się systemy polityczno- gospodarcze miały jakikolwiek wpływ na Samotnię. No może z jednym wyjątkiem- polepszyła się dostępność piwa.
Dodaj komentarz